Als moderne totempalen sieren ze het Máximapark: de imposante beelden die sinds 2009 in het grootste stadspark van Utrecht te vinden zijn. Op zondag 21 augustus vond daar Zingende beelden ‘indianenverhalen’ plaats.

_

Zes bekende Utrechtse schrijvers lieten zich inspireren door deze beelden en schreven voor elk beeld een theatermonoloog, die je ter plekke kon beleven. Vanaf de verzamelplaats bij het torenhoge beeld Observatorium vertrokken bezoekers gezamenlijk naar o.a. het Gat van Serton, Barricade, Anonieme Monumenten, Rituele Depositie en Wood Chapel. Ieder beeld staat op een plek die zijn eigen sfeer heeft: het Gat van Serton is een verstilde plek naast een klein watertje, Barricade blokkeert op een brute wijze een doorgaande weg en Wood Chapel is een prachtig beschilderde tempel gemaakt van hout. De intieme sfeer van de voorstellingen, het beeld en de locatie vormden het uitgangspunt voor de zes uiteenlopende teksten.

__

__

Met het Màximapark is iets heel bijzonders aan de hand. Her en der tussen het groen vind je zomaar ineens een kunstwerk. En nog een. En daar nòg een! Het ene vind je half begraven onder de grond, het andere torent huizenhoog boven je uit. Bij alle kunstwerken is iets spannends te doen en met deze speciale kaart ontdek jij wat dat is. Dus trek je stoute (wandel)schoenen aan, laat je fantasie de vrije loop en ga op ontdekkingstocht! De kaart is te verkrijgen bij Parkrestaurant Anafora in het Màximapark in Leidsche Rijn, Utrecht.

__

__

__

Begin september startte in Rotterdam Delfshaven de campagne ‘10000eyes’.

__

De weg naar dit project begon met een oproep op LinkedIn door Jan van de Werken, chef opsporing bij de politie Rotterdam Rijnmond. Zijn vraag: hoe kunnen we het aantal winkel-overvallen in de wijk terugbrengen in de periode september-december 2011 terugbrengen naar nul? Na kennismaking en gesprekken hebben we i.s.m. Ronald Jas (Twiga communicatie), Joop de Boer (Golfstromen) en Jan van de Werken een campagne-plan ontwikkeld. Begin september verschenen grote ogen op de Europoint-gebouwen aan het Marconiplein, snel gevolgd door 10.000 ogen op de stoepen, trams en metrostations. Een spannende nachtelijke (guerilla-)actie die door Joop de Boer en Albert Hennipman gecoördineerd werd en uitgevoerd door buurtbewoners, winkeliers en andere organisaties uit Rotterdam.

__

Op twitter kwam al snel de vraag naar de herkomst van de mysterieuze ogen in het straatbeeld van Rotterdam, het antwoord kwam op 8 september via een persconferentie en een speciaal gemaakte wijkkrant met ‘doe-het-zelf-sticker-ogen’. De kracht van het project (goed te volgen op www.10000eyes.nl), zit in de participatie vanuit alle geledingen in de wijk. Niet van bovenaf opgelegd, maar via het oproepen en aansluiten, ontstaat een keten van mensen, bedrijven en organisaties met één doel. Een prettige, veilige buurt. Met oog voor de veiligheid, met oog voor elkaar. Binnen de campagne starten deelprojecten waarin informatie over veiligheid (Safe Shops) en verbinding dmv kunst (Safe Art en Safe Dance) en eten op straat (Safe Dinner) zorgen voor verdieping en verbreding van het project. Blijf dus kijken naar: 10.000 eyes!

__

Albert was samen met Maarten actief op de nacht van 1 naar 2 september en plakte o.a. de ogen op 30 trams van de RET die nu door Rotterdam rijden… De krant is ontworpen door Maarten van Enkhuizen i.s.m. Daniel Cooper van Golfstromen, de illustraties in de krant van Job Kind, oud-student van Albert. De campagne-site is gebouwd door Leukeleu en Maarten van Enkhuizen maakte prachtige foto’s van het project.

__

In juli 2011 was het werk te bekijken van het tekencollectief Krabbende Slangen dat ik samen vorm met Githa Schrijver en Saskia Schreven. Ons werk vormde onderdeel van de beeldenroute ‘De Werdegang van Wetterman op festival ZwArt

Albert Wetterman was de laatste persoon die in 1837 in Zwolle door ophanging op het schavot om het leven is gebracht. Wie was deze man? Wat waren zijn motieven? Het weinige wat er van hem is overgeleverd is het uitgangspunt van deze route. In de Sassenpoort worden kunstwerken geïnstalleerd die een licht werpen op de persoon Albert Wetterman. Een samengesteld portret, met verschillende beeldende technieken, waardoor we deze man misschien kunnen leren kennen.

Kunstenaars: Yoko Heiligers, Seppe Ovink, Heleen Langkamp, Collectief Krabbende Slangen (Githa Schrijver, Robbert Slotman en Saskia Schreven)

Krabbende Slangen - De Werdegang van Wetterman - Detail

Foto expositie

Foto expositie

Krabbende Slangen - De Werdegang van Wetterman - Detail

Foto expositie

Publiek op de ballustrade boven

Krabbende Slangen - De Werdegang van Wetterman - Aan het werk!

29 Mei, ‘dag van het park’, was de dag van Zingende beelden in het Máxima Park in Utrecht. Zingende beelden is een festival wat zich richt op kinderen vanaf 6 jaar, maar toegankelijk is voor het hele gezin.

Tijdens het festival kon je een route lopen of fietsen langs de beelden in het park waarbij de beleving van de kinderen centraal stond. ‘Wat zie jij in de beelden? Wat voel je als je ze aanraakt? Wat roepen ze bij je op?’ Bij ieder was een kunstenaar aanwezig die een mini-workshop gaf waarbij de kinderen iets konden doen of maken. Springen, dansen, schrijven, tekenen, knutselen, herrie maken en graven bijvoorbeeld…

Wij ontwierpen de visuele stijl, het drukwerk en de website voor dit vrolijke festival. Voor meer informatie: www.zingendebeelden.nl

Op de afgelopen kunstrai werd het boek gepresenteerd dat Alet Pilon en ik in innige samenwerking maakten over haar oeuvre. Alet was tien jaar hoofd Mode van de Rietveld Academie. Ik leerde haar kennen tijdens de presentatie van het Wereldboek.

Ze kleedde modellen aan met horens, hoeven en andere resten van dode dieren. Werk dat conflicterende gevoelens opriep: imponerend en angstig, extravagant en kwetsbaar. De laatste jaren werden haar beelden simpeler en rauwer: verpakte figuren (half mens, half dier) die zich verbergen, verschuilen, ontbloten, optuigen…

Onmachtige beelden, op het punt van een metamorfose?  ’Not me’ bezweert het boek. Maar ze zijn er en ze spreken tot mij.

In de vormgeving is dit boek compact gehouden (17 x 24 cm), waarbij sommige beelden in stukken, verspreid over twee of drie spreads, worden prijgegeven.

.

.

“De Leidsche Rijn Connectie is een vereniging van culturele organisaties die werkzaam zijn in Leidsche Rijn Utrecht. Doel van de Leidsche Rijn Connectie is om samenwerking te stimuleren en een breder draagvlak te creëren voor Kunst en Cultuur in Leidsche Rijn.”

Het is niet moeilijk om positief te zijn over een sympathiek initiatief als dit. Voor veel kunst- en cultuurinstellingen zijn er barre tijden aangebroken, terwijl de relevantie van dergelijke instanties niet afneemt. Een bundeling van krachten kan tot mooie resultaten leiden, niet alleen op artistiek maar ook op zakelijk en commercieel gebied. Met die laatste gedachte in het achterhoofd heb ik de organisaties gevisualiseerd als onderdelen van een grote culturele machine. Elke visitekaart is op een willekeurige kant aan de andere exemplaren aan te leggen, zodat er telkens nieuwe verbindingen ontstaan. Het ontwerp gaat net als Leidsche Rijn Connectie uit van de notie dat het geheel meer is dan de som der delen.

Vanaf de start van de vormgeving van het lentenummer van Vruchtbare Aarde zijn we regelmatig getroffen door toevalligheden. Een kennis van elders kwam geheel per ongeluk de studio binnengelopen. Bij een stukje omfietsen stuitte Albert op een levensgrote Heer Bommel – het geesteskind van Marten Toonder, op wie in deze Vruchtbare Aarde wordt teruggeblikt. Het toeval wil –  een mooie uitdrukking, eigenlijk- dat Vruchtbare Aarde dit keer bestaat uit verhalen van mensen die ofwel de sturing in hun leven aan intuïtie overlaten, dan wel op verrassende manieren onderling verknoopt blijken te zijn.

Lees verder »

Vrije projecten ontspruiten aan onze fantasie en voeden ons ontwerpwerk. Dat vrije werk wil de wereld in. Daartoe hebben we onlangs een uitgeverij opgericht. Uitgeverij de Ruimte creëert ruimte voor creatief samenspel, op papier en digitaal.

Afgelopen juni maakte ik een performance/installatie met levensgrote inktportretten in kunstruimte PuntWG. Voortbouwend daarop ontstond het boek ’Aangeraakt – een inktperformance en drie beeldverhalen’: de eerste uitgave van Uitgeverij de Ruimte. De map met vier losse beeldkaternen verschijnt in een oplage van 50 stuks (genummerd en gesigneerd) voor € 75,- . Bij de map krijg je een prent naar keuze als doordruk op zwaar papier. Interesse? Mail ons of kom langs.

Voor nieuwe publicatie-ideeën houden we ons aanbevolen.

.

Fotograaf Philippe McIntyre over onze recente samenwerking: de website philippemcintyre.com:

The idea of a website about my work as a photograper was something that appealed to me for a long time. But two fundamental questions I asked myself always were, for what purpose? And how to go about it?

These posed the basic  problem of having to choose between the utilitarian aspect of the site i.e. commercial and/or moralistic, and the “Art”for “ Art’s” sake cliché. So how could I place myself between those two opposing but perhaps complimentary poles? Only by engaging in a process of exchanging ideas with someone familiar with my work as a photographer and with my philosophical ideals on life would I then perhaps begin to find my way in that complex and exciting endeavor. And thus began “A Harvest Dialogue”, between De Ruimte Ontwerpers (Robbert, Mark and Albert) and myself.

It was to be a process of which it’s main criteria was to find it’s own rythm in time within our current technological culture. Using often the “negative” aspects of the overly busy and pressured schedules of a graphic design enterprise and my own slow and personal creative process. We would both find via circumstances and mutual respect  a consensual space to work together.

And so after a four year time span www.philippemcintyre.com came to fruition in a quasi symbiotic matter.

Amsterdam/Utrecht December 2010
Philippe McIntyre – Photographer , Amsterdam
De Ruimte ontwerpers, Utrecht

Lees verder »