Vanochtend, fietsend naar mijn Amsterdamse studio, rook ik hun broeierige lucht nog voordat ik de hoek omsloeg en ze aankeek, door de ochtendnevel heen: koeien. Bijeengepakt in een vrachtwagen voor de achteringang van het Amsterdamse Foodcenter. Starende ogen door een spleet in het balkenwerk, grauwwitte vachten. Nerveus gesnuif en getrappel.

Open je zintuigen, open je hart: hier staan tien, twintig koeien van de honderdduizenden dieren die deze ochtend gedood gaan worden, op grove wijze, vaak na een (zeker voor varkens en kippen) miserabel leven. Ik fiets door. Als ik mijn computer aanzet, vraagt deze met een ping mijn aandacht voor 14 nieuwe mailtjes.

Wat kan ik doen, als ontwerper? Niet zo veel. Toch wel wat.

Bij het ontwerpen van De Helling, kwartaalblad voor cultuur en linkse politiek, grijp ik geregeld naar beelden van dieren. Zo zocht ik voor een themanummer over democratisering beelden rondom ‘ik’, ‘jij’, ‘wij’ en tot slot ‘het’ – dwz: wat buiten onze gemeenschap lijkt te vallen. Resultaat was deze spread (klik op de beelden om ze groter te zien).

In het vorige nummer, bij een artikel over ritueel slachten, stond deze foto van Philippe McIntyre.

Begin dit jaar kwam een groot deel van het personeel van de Vara en de Vpro in opstand toen het een week lang leek alsof hun kantine vegetarisch zou worden. Dit voorbeeld gebruikte ik ter illustratie van een pleidooi van Helling-directeur Dick Pels over ‘vrijzinnig paternalisme’ (download het artikel als je wilt weten wat hij beoogt, en mijn beeld wilt zien).

Overigens: sinds begin dit jaar lunchen wij bij de Ruimte vleesloos – met dank aan al mijn (ook niet-vegetarische) collega’s.

Binnenkort gaat de site die we hebben ontworpen voor het Wetenschappelijk bureau GroenLinks de lucht in. Voor al hun meerjarenprojecten maakte ik een beeldstrip, een combi van twee fragmenten die samen het project symboliseren. Die voor ‘Vrijzinnig paternalisme’ is denk ik mijn beste, de meest suggestieve.

Tot slot een leestip: ‘Dieren eten’ van Jonathan Safran Foer. Een grandioos boek: informatief, emotionerend en motiverend.

Het is gek: ik ben op al die ochtenden eindeloos veel vrachtauto’s gepasseerd, maar er was een moment dat de geur van de koeien echt doordrong. En ik zag ze, de koeien. Het is allemaal een kwestie van aandacht.

.

__

Kort vòòrdat ik begon bij de Ruimte ontwerpers en vlak nádat mijn nieuwe website klaar was, kreeg ik een onverwacht e-mailtje van het tijdschrift Eigen Huis & Interieur. Ik was geselecteerd om samen met 3 andere pas afgestudeerde HKU’ers een publicatie in hun blad te gaan maken. Als groep hebben we een thema gekozen (dimensies) en zijn daar los van elkaar mee aan de slag gegaan. Mijn bijdrage is een lettertype geworden die speelt met ruimtelijkheid en zich als het ware tussen 2 dimensies bevindt. Ik laat z.s.m. weten wanneer de publicatie verschijnt, dus voor nu zullen jullie het met het bovenstaande beeld moeten doen. To be continued!

__

Ik heb altijd iets creatiefs willen doen maar ook altijd een grote interesse gehad voor bijvoorbeeld maatschappelijke thema’s, cultuur en wetenschap. Naar mijn mening is dat juist het leuke van dit vak. Omdat je als grafisch ontwerper als het ware in de huid kan kruipen van een analyticus, regisseur, wetenschapper of activist om vanuit dat standpunt een ontwerp te kunnen maken.

Tijdens mijn opleiding tot grafisch ontwerper aan de kunstacademie kwam ik er steeds meer achter dat ik niet alleen maar mooie dingen wilde maken. Mijn werk moet ook iets betekenen, iets ‘triggeren’, vanuit een gedachtegang en vooral een proces ontstaan zijn. Het moet mensen aanzetten tot actie, voor een bewustmaking zorgen en fascineren.

Grafisch ontwerp is niet plat. Het hangt in de lucht, het ligt op straat, ontstaat soms perongeluk. Het bestaat overal om ons heen. Alles kan grafisch ontwerp zijn, of worden. Zowel plat als ruimtelijk. Juist daarom is de Ruimte ontwerpers zo’n leuke studio, want al het bovenstaande wordt gecombineerd in een energieke werkplek met geweldige collega’s waar je echt de Ruimte krijgt om je eigen ding te blijven doen.

Toen ik hoorde dat ik was aangenomen bij de Ruimte ontwerpers, had ik in eerste instantie enige moeite om aan vrienden en familie uit te leggen dat ik bij een grafisch ontwerpbureau ging werken. De Ruimte ontwerpers, zijn dat architecten? Productontwerpers dan?  Werken ze voor NASA? Waarom kiezen voor een naam die dergelijke associaties oproept, terwijl het vak dat beoefend wordt vooral werkt op het platte vlak?

Toch is ruimte me geen vreemd begrip, want sinds het begin van mijn studie aan de kunstacademie heb ik ruimte willen opzoeken in mijn werk. Ik ben nieuwsgierig naar andere denkwijzen en zie grafisch ontwerp als het tastbaar worden van een visie. Ik schrijf met enige regelmaat om aanwezige visies van ontwerpers en kunstenaars te exploreren en te vergelijken. Reflectie en het bekijken van het vakgebied vanuit abstractie verrijkt mijn werk. Het ontwerpen zelf stelt me in staat om van visie te migreren, om bijvoorbeeld de wereld te bekijken vanuit het standpunt van iemand met Obsessive Compulsive Disorder. Ook cultuurverschillen interesseren me en reizen voedt voor een groot deel mijn werk. Vooral mijn verblijf in Japan als uitwisselingsstudent heeft een extra dimensie toegevoegd.

Nu ik een paar weken op de studio ben, merk ik dat de Ruimte juist een uitstekende naam is.  Hoe vaak maken wij in onze dagelijkse taal niet gebruik van het begrip ‘ruimte’? We gunnen iemand of iets de ‘ruimte’, we vinden het prettig als we ‘ruim’ de tijd hebben, of een ‘ruimtelijk’ appartement. Ruimte betekent bijna altijd iets positiefs, omdat het ons lucht geeft, gelegenheid, rust en gemak.

Ik voel me niet beperkt nu ik de academie verlaten heb, want bij de Ruimte is er begrip voor mijn interesses en ambitie. Hier sluit fulltime werken voor opdrachtgevers experiment en kritisch denkwerk niet uit, hier is men niet gebrand op het behouden van een gesloten structuur en stijl, maar juist op het optimaal benutten van ieders individuele kwaliteiten. De Ruimte ontwerpers karakteriseren zich door een ruimheid van visie die alomtegenwoordig is in het werk dat ze doen.

.

.

.

Van 23 augustus tot 6 september was ik in Suriname. Bijgaand een blik in mijn aquarelschetsboekje dat ik daar bijhield om de indrukken van dit geweldige land en deze bijzondere reis vast te leggen ..

Bekijk via Youtube een korte film (3 minuten) over de installatie

Bekijk de fotoverslagen (als een diashow via flikr).

Afgelopen week nam ik deel aan de Animatiedagen in Amsterdam. Een week lang werkten animatoren, regisseurs, tekenaars, schilders en ontwerpers samen om mooie films te maken. Niet voor het geld, maar vanuit lol en enthousiasme en om nieuwe mensen te leren kennen.

Ik heb met veel plezier en energie samengewerkt met beeldend kunstenaar Xan. We maakten 3 filmpjes: ‘A little less conversation’, ‘Girl talk’ en ‘Hammertime!’. Extra leuk: onze deelname is genomineerd voor de Gouden wafel, de prijs voor de mooiste animatiefilm gemaakt tijdens deze week.

De animatiedagen zijn een initiatief van Marcel van de Drift en Arnoud van den Heuvel

Girl talk:

Hammertime:

A little less conversation:

Voor m’n vriendin ontwierp ik in de avonduren het omslag voor haar Masterscriptie getiteld ‘Bevroren tijd, de apocalypsfilm als snijpunt van mythe en realiteit. De gebruikte illustratie is een tekening die ik maakte op de middelbare school. Leuk om je eigen werk te recyclen!
Uitvoering: zwart-wit laserprint op fluorgroen papier.

Mijn zomerstop is nu ruim over de helft. Samen met Ron ben ik enkele weken in Ligurië (Noord-Italië) geweest, wandelend in de bergen, op bezoek bij onze vriend Steef die daar een huis bouwt (zie het filmpje hennipmanschalken#100010 ) Hij is al drie jaar druk aan het bouwen en hoopt volgend jaar de eerste kamer bewoonbaar te hebben. Ikzelf ben al zeker vijf jaar met een eigen boek bezig (een beeld-roman), waar ik de komende weken aan werk. In de hoop dat af komt… 

Met het ontwerpwerk begin ik weer op maandag 1 september. Gegroet & een goede zomer.